Tag: Oorlog

Een reeks van gedachten gaan door mij heen. Het waait weer eens buiten. Ik zit aan een kop koffie en zal me zo meteen, zoals normaal, weer eens via mijn werk, dienstbaar maken voor de mensheid. De gedachte we hebben vrede in ons land geeft me een eenzaam gevoel. Iets waarin ik leef, wat binnenkort zal uitsterven. De herfst van mijn mooie leefomgeving komt eraan.

Alsof ik in een situatie leef die haast niet meer als normaal bestempeld kan worden. Binnen het Europa alwaar ik woon schijnt algemene vrede al niet meer normaal te zijn. Ik hoef de geschiedenisboeken er niet op na te lezen en of statistisch uit te rekenen of we alweer aan een oorlog toe zijn. Ons diepe menselijke gevoel zegt blijkbaar dat het zo moet zijn.

In het verre Oosten was er de bedreiging van Irak. Of het nu duizenden kilometers of honderden kilometers weg is maakt niet uit. We zitten allemaal op deze planeet. Het onvrede gebied ligt telkens dichterbij dan we denken.

Oorlog kent geen grenzen

Juist de gedachte dat het te ver van ons weg zou liggen is bedrog. Een bedrog die we in onszelf creëren om onszelf maar niet met onze angst ervoor bezig te hoeven houden. Maar we weten wel beter. Zoals we al zelf in onze gedachten ruzie maken met onze eigen identiteit, zo trekken we ook een praktische wereld aan, waarin we dat met onze omgeving kunnen uitvoeren.

Een conflict met jezelf hebben is schijnbaar moeilijker dan een conflict in groepsverband uitvoeren met je omgeving. Zoals we onszelf en de liefde voor onszelf zo hard nodig hebben, zo hard hebben we ook de liefde nodig van onze omgeving.

Vrede begint daarom in onszelf. Onvrede ontstaat ook in onszelf. We vechten niet voldoende tegen onszelf of onze eigen gedachten. Het is eenvoudiger je te verschuilen achter het beschuldigen van je omgeving.

Om je eigen niet geaccepteerde gevoel zich te laten uitten in een groep, met als gevolg dat je je eigen omgeving afbreekt.

Of zien we het paradijs opbloeien na een oorlog?