Tag: Toekoemst

Verleden en Toekomst

Bovenstaande foto genomen op een plek in de Pyreneeën, waar nieuw en oud elkaar kruizen. Zo krijgt het verleden, heden en de toekomst bij deze foto een bijzondere betekenis.

Twee boomstammen naar de overkant.
Één stam met veel mos, één stam zonder mos.

Ik kwam via de weg met het vele glibberige mos.
Heb er stil gestaan, geluisterd, gevoeld, gezien.
Ben weer op weg gegaan via de stam zonder mos.

Eindelijk de stap genomen

Ontslag genomen (30 oktober 2009) van mijn (qua salaris) goede baan. Dus per 1 januari 2010 ben ik geheel vrij. Als een sprookje wat uit gaat komen. Toen ik deze baan vijf jaar geleden begon heb ik bij de sollicitatie gezegd dat ik maximaal vijf jaar bij hun blijf werken. En precies vijf jaar later, dus op 1 januari 2010 ga ik dus nu met ontslag. Beloftes moet je waar maken.

Ook op 27 juli 2002 heb ik al eens ontslag genomen bij een werkgever. Vrij snel daarna had ik weer een vaste baan (de baan waar ik dus vandaag ontslag heb genomen). Blijkbaar is mijn expertise erg gewild …

Maar nu voelt het ontslag nemen anders. Het voelt als voor altijd …

Muziek met kippenvel

Ik ben verliefd op een sprookje, ook al doet het me zeer.
Want het maakt me niet uit mijn verstand te verliezen, want ik ben toch al vervloekt.

Alexander Rybak Fairytale

Years ago, when I was younger
I kinda liked a girl I knew
She was mine and we were sweethearts
That was then but then it’s true

Chorus

I’m in love with a fairytale, even though it hurts
‘Cause I don’t care if I loose my mind
I’m already cursed
Every day we start a fighting
Every night we fell in love
No one else could make me sadder
But no one else could lift me high above
I don’t know, what I was doing
When suddenly, we fell apart
Now a days, I cannot find her
But when I do, we’ll get a brand new start

Chorus

I’m in love with a fairytale, even though it hurts
‘Cause I don’t care, if I loose my mind
I’m already cursed
She’s a fairytale yeah even though it hurts
‘Cause I don’t care, if I loose my mind
I’m already cursed

Ik ben voornemens nu te gaan doen, hetgeen mensen gaan doen als ze 65 zijn. Sinds kort is het zelfs opgehoogd naar 67 jaar. Ga ik daar op wachten? Nee dus. Kan ik het financieel? Blijkbaar wel, anders had ik het niet gedaan. Ik ben erg benieuwd hoe zich dit gaat ontwikkelen. Mijn partner motiveert me het te doen. Het is vreemd als je ontslag neemt.

Gevoelens als: Het mag niet van mezelf. Ik mag niet genieten waarvoor ik gewerkt heb. Nooit zomaar een vaste baan opzeggen. Ik voel me schuldig. Laat de mensen op mijn werk achter. Voor een bepaalde mate afhankelijk van mij. Anderzijds komt er wel weer iemand anders die mijn rol op zich zal nemen.

Zal worden vervolgt …