Genieten van de Rust
Lang geleden
Het is lang geleden dat ik mijn twee artikelen afsloot met Wordt vervolgt …
Het gaat hierbij om:
Inmiddels zijn we negen jaar verder nadat ik ontslag heb genomen bij mijn laatste werkgever. En blijkbaar kan ik nu constateren dat ik daarna niet weer voor een nieuwe werkgever ben gaan werken. Blijkbaar had ik daar geen behoefte aan. Blijkbaar beviel me deze vrijheid heel goed.
Nu negen jaar verder en de Stand der Zaken
Het eerste wat mij te binnen schiet:
Het is mij de afgelopen negen jaar prima bevallen. Nog nooit zoveel rust gehad zoals nu.
En dan bedoel ik niet rust van werken met cliënten.
Nee rust van:
- Werkgevers die weer eens moeten fuseren met alle gevolgen van dien voor de werknemers. Zoals als je met een vaste baan verplicht opnieuw moeten solliciteren op je eigen baan. Pardon? Ja je leest het goed. Gelukkig is mij dat nooit overkomen. Ik was dan meteen weg geweest … Maar tijdens mijn interim werk ben ik dat vaak tegengekomen.
- Het werken met collegae die elkaar om het minste in de haren moeten vliegen. Hoezo kun je goed voor anderen zorgen als je niet goed voor jezelf (en je collegae) kunt zorgen? Anderzijds begrijpelijk als je telkens wordt geconfronteerd met personeelstekort en alle andere facetten van de steeds meer uitgekleede zorg. Je uit je frustraties altijd op de mensen die het dichtst bij je staan.
- De eeuwige (groter wordende) stroom van formulieren invullen en bijhouden omwille van niets. Geen hond die het leest of controleert. Het wordt alleen gedaan om Gezondheidszorg Inspectie en Zorgverzekeraars tevreden te stellen. We zouden en moesten nou eenmaal een marktwerking hebben in de zorg. Gevolg: Managers en Zorgbudget bepalers die nog nooit een client van dichtbij hebben gezien. Laat staan dat ze weten wat het betekent om zorg te verlenen.
- Etc … etc …
Ik kan nog wel een tijdje doorgaan over dat laatste en ik heb het sterke vermoeden dat als ik dit ga doen dit artikel niet meer gaat over Stand der Zaken maar over Hoe we de Gezondheidszorg kapot maken.
Het zou zomaar eens kunnen zijn dat ik mijn ervaringen zou kunnen samenvatten in een paar bestseller boeken met als titel De 30 jaar Ongelooflijke Gezondheidszorg. Wie weet komt dat nog ooit. En zoals je ziet krijgt dit artikel nu helaas een negatieve lading en dat is nou juist niet de bedoeling van Negen jaar al Rust.
Dus terug naar “De echte Rust”
Momenteel kies ik vooral voor Eenvoud en Loslaten. Genieten van wat er op je pad komt en vertrouwen dat hetgeen ik nodig heb, ook daadwerkelijk op mij af zal komen. En ik kan je verzekeren dat als je hierin gelooft, dit ook werkelijk gebeurd.
Kijk gewoon naar alles met een afstand alsof het je “voorbij gaat”. Je hoeft niet aan alles mee te doen. Je hoeft niet te scoren. Je hoeft niet erbij te horen.
Financieel gezien heb ik nu en in de toekomst (als de banken niet omvallen) geen enkele issues. Dat op zich is al een hele geruststelling. Omdat ik tevreden ben met weinig heb ik ook niet veel financiele middelen nodig. Een aanrader voor iedereen. Wees eens tevreden met veel minder. Doe overtollige zaken de deur uit want je hebt er alleen maar zorgen van.
En vooral: schakel al die apparaten eens uit, die je elke minuut, uur en dag allerlei shit brengen zoals: vrienden, nepnieuws, likes, apps, volgers, namaak foto’s etc. Uiteindelijk wordt en ben je dan een Namaak Mens. Ik garandeer je wel een zware ontwenningsperiode, een sociaal zwart en diep gat en uiteindelijk een geheel ander leven. Daarna zul je pas zien wat je nooit meer wilt. En dat is meegaan met de blinde horde in het behouden van de huidige waanzin. We zijn inmiddels “een product” van de elite die er onzichtbaar voor zorgen dat arme mensen armer worden en rijke mensen rijker.
Hoe zit dat sociaal gezien?
Toen ik tien jaar geleden nog werkte zag ik honderden mensen per dag. Alleen al de weg naar je werk is het verplicht kennis maken met mensen in files, waarbij ze met hun auto op (meestal) onprettige wijze laten merken dat zij ook recht hebben op een stukje aarde. Elke dag weer dat gevecht, met letterlijk “stilstaan” als je niet op tijd “ook dat stukje bevecht” of “een meter bewegen” als ook jij vecht voor dat ene stukje aarde. Hoe heeft het zover kunnen komen?
Nu negen jaar later kies ik liever voor stilstaan en zijn in plaats van vechten en doen.
Na de file ben je op je werk is het je taak de “mensen die logischerwijze het pad bijster zijn” weer op hun pad te krijgen.
Het moment nu is dat ik weinig behoefte heb aan namaak vriendschappen. Ik beoordeel mijn waardevolle contacten intens en ga uit van het principe:
Het dient wederzijds te zijn, waarbij we allebei evenveel moeite doen in het behouden van hetgeen we hebben.
Ik adviseer iedereen eens goed na te denken over dit standpunt. En als je bemerkt dat er iets scheef ligt in je familie, kennis, vriendschaps- of partner relatie(s), dit goed te bespreken met de desbetreffende persoon. En aan de hand van je gesprek en conclusies te handelen naargelang je waarden en normen.
Je kunt in eerste instantie daardoor mensen verliezen, maar ik garandeer je dat je een stuk meer energie zult hebben voor nieuwe contacten die wel bij je passen. Eigenlijk komt het op het volgende neer:
Als je het goede nastreeft zal universeel gezien het goede op je afkomen. Als je meegaat in het slechte zal het slechte op je blijven afkomen.
Je kent het wel: Liever twee echte goede relaties die je plezier, liefde en wamte geven dan tien slechte, negatieve spiraal en energie vretende relaties.
Kortom
Nu terugkijkend op de laatste negen jaar kan ik constateren dat ik nog meer bewust omga met bovenstaande issues. Ik heb geen spijt van mijn ontslag nemen. Mijn dagen vul ik nu met hetgeen me geestelijk bezig houdt. Ik wandel veel en zie de mensen om wie ik echt geef.
En ik kan weer schrijven … wordt vervolgt want ik ben nog lang niet klaar met: leren, schrijven, praten en delen …
Doe je mee? Zullen we dit samen doen?
Recente reacties