Tag: De Weg

Ver zijn de wolken, de vormende triestheid die ik nog niet wil zien. Gaan ze mij het antwoord geven op al mijn vragen die ik mijzelf nog niet gesteld heb, maar waar ik al wel het antwoord op weet? Woorden, vormen mijn enige tastbare spiegel van mijn gedachten. Ze nemen een begin op een lange straat waarvan ik het einde nog niet kan zien. Wie zal ik tegenkomen onderweg? Ik heb een lange weg te gaan, voordat ik terug kan kijken naar mijn verleden. Maar als ik binnen mijn leegte voor me kijk ben ik niet alleen.

Een verdomd mooi roodborstje bezoekt herhaaldelijk mijn tuin, en kan zich verzekeren van een toeschouwer op 10 meter afstand. De pikzwarte merel en de Vlaamse gaai, het doet haast ongeloof wekken, dat ze mij binnen afzienbare tijd willen bezoeken. Ik besef mij, de lange weg, die ik wil blijven zien, en die zonder bocht mijn horizon wil doorkruizen. Zo ook, de doorkruisende dieren, die er gewoon ongevraagd zijn, binnen het tastbare.

Ik ben zo ontzettend dankbaar voor mijn visie, die ik mag voelen binnen in al mijn lichamelijke gebrekkige waarnemingsvermogens. Herhaaldelijk ga ik op, in mijn eigen derde dimensie, die alleen binnenin mij waarneembaar is. Het is een onneembare vesting binnen onze waardigheid, die niemand ons kan afnemen.

Het is een onbeschrijfelijke genotstof, die ikzelf kan opwekken via wat eenvoudige drempel- passeringen. Ik zoek binnen mijn eenzijdige waarnemelijke eenzaamheid, naar al het onwaarneembare, wat me overspoeling van al het goede geeft. Het laat mijn eenzaamheid verdwijnen, als wolken voor de zon. Het geeft me hoop, dat ik aan het einde van mijn lange weg, een universele waterput zal aantreffen.

Tijdens mijn lange weg die ik nog heb te gaan draag ik een waterfles die straks weer bijgevuld zal worden. Af en toe drink ik er even van om mijn weg te kunnen vervolgen. Af en toe wil ik het uitschreeuwen. De gevoelens die me zo vaak voor het blok zetten van mijn waarden en normen. De waarden die ik me zelf aanmeet. De normen die ik zelf bewaar. Het botst.

Te vaak wil ik er zelf in gaan geloven, dat ik er op die manier bij moet blijven horen. Het botst. Ik wil mijn eigen weg vervolgen. Dan maar alleen op pad. Dan maar eenzaam met af en toe een medereiziger. Binnen dat geheel implodeer ik af en toe. Een ongekende energiestroom, die mij een zwart gat gevoel geeft.

Ik voel me teveel geroepen om een boodschap uit te dragen, waar ik nog niet klaar voor ben. Ik trek teveel vergetelijke informatie naar me toe, en wordt een ongekende energiedrager die ik zelf niet meer herken. De waarnemingen en gebeurtenissen om mij heen bewijzen mij, dat het zo moet en zal zijn.

Ik probeer me er af en toe tegen te verzetten. Mijn pogingen eindigen op het geschrift. Mijn meest ultieme mogelijkheid, mezelf niet op te heffen. Ik wil bij mijn geschrift zijn. Het herlezen, en me zelf zo met beide voeten op de wolken houden. Ik wil niet in mezelf verdwijnen. Mijn omgeving probeert me vast te houden en haalt me terug door mij die dingen te vragen die voor mij zo logisch zijn.

Binnen de implodatie beweegt zich een versterkend lichtpuntje die door mijn omgeving aangegrepen wordt. Mijn dimensie. Ondanks het zo mooie vrij en ruimtelijke gevoel van onbezit stemt het me af en toe ongrijpbaar. Zwevend zonder houvast moet ik dan accepteren dat dat de weg zal zijn.

Ik ben er klaar voor om te voelen dat ik er niet klaar voor ben. De les gaat mij verder geleerd worden dat verzet geen zin heeft. Vanaf mijn geboorte ben ik overgeleverd aan mijn levensdoel. Verzet heeft geen zin. Waartegen zou ik mij moeten verzetten als het vanaf mijn ongevormde kindheid voor mij al duidelijk was?

De tijd heeft het mij geleerd en zal het mij verder leren. Al mijn gedachten bestaan uit paradoxen. Mijn gevormde meningen spreken zichzelf herhaaldelijk tegen. Het schud mij te vaak door elkaar. Anderzijds leert het me een andere weg zonder oordelen te zoeken. Het besef dat geen enkele weg de beste weg is binnen mijn omgeving leert me dat iedere omgeving zijn eigen weg maakt. Ik voel me als onwetendheid binnen het grote geheel omdat ik het gevoel heb dat er zoveel te leren valt. Ik heb geleerd dat er nog zoveel te leren valt.

De kennis van al wat ik ooit zal vergaren zal ik nooit buiten mezelf vinden. Diep in mij zit de kennis te wachten tot ik het tastbaar maak binnen mijn aardse bestaan. Als een zaatje wacht het in mij op een beetje water, om te groeien, vorm te krijgen, te verzorgen en zich te laten oogsten bij mijn eigen dood.

Mijn nu al afgelegde minuscule levensweg, heeft me tot op dit punt gebracht. Een onbedwingbare drang naar mijn binnenste. Het geeft me rust, het geeft me verklaringen, het is logisch, en laat me veiliger voelen als ik onveiligheid voel om mij heen. Mijn woorden, alnu geschreven, zijn simpel en ruimtelijk van aard. Vaak heb ik erover nagedacht hoe ik het beste literair mijn geest kan laten spreken.

Logischerwijs ontkwam ik niet aan de hulp van mijn gevoel. Het resultaat komt er gewoon. Velen zullen, zoals ik soms ook, de taal niet herkennen. Ze willen een andere levensweg nemen. Tot het moment dat ze erkennen dat die weg oneindig is voor hun, als ze onderweg niet om zich heen kijken.

De weg alleen al is het eindpunt

Ik ga niet over mijn levensweg maar deze passeert mij. Ik sta stil en het aardse bestaan gaat door mij heen. Het zit in mij. Ik mag het bevoelen. Ik mag proberen het te veranderen maar als ik probeer het buiten mij te veranderen zal het tegen mij gebruikt worden en zal ik niet verkrijgen wat ik voor ogen had.

Binnen in mij zit de kracht van al wat ik wil bereiken. Overdag ben ik slapende wakker, en ‘s-nachts ben ik wakker slapend. Mijn ervaringswereld speelt zich af binnen in mij en niet buiten mij. Mijn geest bestuurd hetgeen ik zie, hoor, spreek, proef etc. Mijn geest is belangrijker dan mijn lichaam. Zonder geest ben ik niets. Mijn geest geeft mij het gevoel. Geeft mij de waardigheid.

Mijn woorden zijn in vrijheid geschreven. Vandaar dat het lijkt alsof bepaalde passages door iemand anders zijn geschreven. Ook mijn geest wordt heen en weer geworpen door de keuze die ik maak voor een bepaalde gedachten-dimensie.

Veelal, hoor ik bij auteurs de woorden:

Ik veranderde mijn tekst, omdat het lezerspubliek anders denkt dat ik teveel voor een bepaald soort personage kies.