Dooi
Ondanks dat ik voel dat ik gelukkig ben met deze nieuwe dag voel ik binnen in mij een afkeer tegen iets. Op 1 januari had ik al het gevoel dat een gedachte omtrent mijn nieuwe voornemen het gehele jaar wel eens als leidraad zou gaan gelden.
Vandaag voel ik dat weer. Ik sla de diverse gratis kranten open die er door mijn brievenbus blijven vallen en bemerk, dat ik een bepaald geschreven stukje, al eerder ben tegengekomen in andere kranten, een week geleden.
Inderdaad, het is precies hetzelfde stukje tekst.
Om een lang verhaal kort te maken; Het gaat om de commercie die ook genadeloos toeslaat in de schrijversvak. Schrijvers die hun eigen geschriften eindeloos in de media brengen met een commercieel tintje.
Is het jaloezie van mij? Het zou kunnen. Een aantal keren heb ik nu in de krant gestaan, zonder en met foto. En op zich heb ik er leuke reacties op gehad. Maar het stoort mij dat ik mijn geest en lichaam verkoop aan de goedkoopheid van de media.
Het idee van mij om geen interviews meer te geven kwam al van voor de kerst. Vlak nadat ik in de krant stond dacht ik bij mezelf:
Dit was voor langere tijd de laatste keer.
Iets in mij zei me;
Het is niet goed als je nog meer via de media bekend wordt.
Ik voel dat de media mijn inspiratie afbreekt. Een inspiratie waar ik erg trots op ben en die me een bepaalde levenswaarde geeft.
Mijn eigenwaarde is me belangrijker. Dit voel ik als sterk voornemen voor het nieuwe jaar. Ik schrijf tenslotte voor mezelf en behoef geen bekendheid. Eigenwaarde verkrijg ik niet door geld. Wel door erkenning. En die erkenning komt er vanzelf als ik erop vertrouw. Ookal is het alleen erkenning aan mezelf.
De sneeuw is mooi en moet mooi blijven. Ooit zal het dooien. Daar ontkomen we niet aan.
Laat het een natuurlijke dooi wezen en niet via het strooien van zout
Recente reacties