Alle Gestelde vragen zijn met toestemming van de hulpvrager geplaatst

17081406

Beste lezer, als ik met mensen praat kan ik nauwelijks bij mezelf blijven en “voel” ik voortdurend dingen.

Vaak ben ik continu bang dat ze mij “slecht” vinden. Dit probleem heb ik al eens besproken in de (psycho)therapie- groep waar ik in zit, maar op de een of andere manier blijft het een probleem voor mij. Wel was het een hele overwinning om hier eerlijk over te praten (en te huilen). Bleek in die groep dat juist iedereen wel positief over mij dacht. Ik blijf het gevoel houden dat ik iets fout doe. Dat ik iets vreemds uitstraal.

Ik ben me er bewust van geworden dat het erger wordt naarmate ik me gewoon minder dicht bij mezelf voel. Maar soms sta ik helemaal perplex omdat ik dan heel onverwacht een hele negatieve reactie krijg, van zomaar iemand, zelfs mensen die ik niet ken. Dan voel ik me verpletterd. Dit gebeurde  vroeger bijvoorbeeld, toen ik klein was. Ik werd toen soms zomaar van mijn fiets geduwd door onbekenden. Ik dacht dan dat dat aan mij lag. Maar ik had die mensen nog nooit gezien. Het lijkt net of dit denkpatroon in mij vastzit.

Ik ga soms bij voorbaat al mensen uit de weg, omdat ik vermoed dat ze mij stom zullen vinden of raar. Ik weet dat ik deze gedachten al had toen ik heel klein was ; “ik heb iets fout gedaan”. Ik wil er zo graag mee afrekenen. Ik ga dit jaar weer studeren en  ik wil graag positief  denken als ik mensen ontmoet, en niet bang zijn.

Wilt u me een antwoord sturen ?

Alvast bedankt.

(Publicatiewens) Anoniem.

Voor Gratis een vraag stellen aan Ger Broeder, ga naar  Stel een vraag

Alle Gestelde vragen zijn met toestemming van de hulpvrager geplaatst

22060506

Ik ben een studente en zit met redelijk veel stress voor het ogenblik.

Ik moet tijdens het juni examen slagen omdat ik een reis heb geboekt naar Amerika om er twee maanden te werken. Als mijn resultaten niet voldoende zijn moet ik sommige examens opnieuw doen in augustus en dat zou betekenen dat ik niet naar Amerika kan. Een droom die in duigen valt.

Tijdens het vorige jaar had ik niet zoveel last omdat de te studeren stof beter bepaald was. Nu moeten we voornamelijk vertalingen maken en dan ligt het enkel en alleen aan de docent of we geslaagd zijn.

Kan u mij helpen?  Een schouderklopje of een steun in de rug zou me werkelijk veel helpen. Ik zie het allemaal niet zitten. We hebben immers geen enkele zekerheid.

(Publicatiewens) Anoniem.

Voor Gratis een vraag stellen aan Ger Broeder, ga naar  Stel een vraag