Alle Gestelde vragen zijn met toestemming van de hulpvrager geplaatst

21152806

Ik ben een jonge vrouw van X jaar.

In mijn leven kom ik telkens mezelf weer tegen. Dan heb ik het over irrationele angsten, mezelf “gek” maken met een bepaald idee dat ik heb, me niet goed voelen, te weinig energie, niet weten wat ik wil en of ik op de goede weg ben etc.

Ik gebruik al heel lang antidepressiva als medicijnen voor mijn angsten. Omdat ik nu zwanger wil worden en gehoord heb dat deze medicijnen het kind kunnen schaden ben ik mijn medicijnen aan het afbouwen. Mijn angsten beginnen weer terug te komen en ik heb last van ontwenningsverschijnselen.

Verder blijft het idee maar in mijn hoofd rondspoken dat ik onvruchtbaar zou zijn. Ik ben veel te gefixeerd op de gedachte om zwanger te worden en ik kan het niet loslaten. Zelf ben ik geadopteerd. Ik ben verder niet neerslachtig, nog niet, maar ik voel me niet goed.

De medicijnen onderdrukken normaal gesproken de gevoelens van angst en depressie. Hebben jullie advies voor mij. Hoe kan ik mezelf “aanpakken” of wat kan ik doen om het mezelf wat makkelijker te maken.

Jullie initiatief vind ik trouwens geweldig. Ik weet niet of mijn vraag bij jullie thuis hoort of dat jullie me kunnen helpen, maar alvast bedankt voor de te nemen moeite.

Omdat ik me toch een beetje schaam vertrouw ik op jullie discretie.

(Publicatiewens) Anoniem.

Voor Gratis een vraag stellen aan Ger Broeder, ga naar  Stel een vraag

Alle Gestelde vragen zijn met toestemming van de hulpvrager geplaatst

19433110

Hallo,

Ik ben een vrouw van 42 jaar.

Ik heb in mijn leven heel wat meegemaakt, vol kunnen houden en ten goede kunnen keren. Wel heb ik 2 keer een postnatale depressie gehad en ben 3/4 jaar geleden behoorlijk overspannen geweest. Ondanks dat heb ik altijd doorgewerkt, moest en kon dat ook. En nu, net nu het juist zo hartstikke goed gaat op alle gebieden en rust en voorspoed ervaar, ben ik 3 weken geleden geveld door allerlei infecties, een vastgelopen lichaam en een enorme paniek en hyperventilatie-aanval.

Dat laatste bracht als positief mee dat ik nu heb kunnen zien dat ik daar al minstens 20 jaar mee worstel, alleen zat dat meer op te vermijden dingen zoals vliegen, autorijden, roltrap, lift e.d. en voor de rest heeft zich dat geuit in regelmatig terugkerende schouder/rug en long klachten. Deze aanval echter deed zich voor midden op straat, met niemand om me heen. Het voelde als een atoombom, of een vulkaanuitbarsting en zit nu nog met de naschokken. Met behulp van fysiotherapie e.d. wordt mijn lichaam weer wat soepeler gemaakt en verder probeer ik met ademoefeningen de hyperventilatie onder controle te krijgen. Maar… ik ben nu dus prompt totaal niet in staat om te gaan werken want die schokken gaan nog elke dag door.

Wat is dit nou? Ik heb mezelf aardig ontwikkeld op bewustzijnsgebied en kan bedenken dat het nu juist komt omdat de “dreiging” van buitenaf weg is. En dat ik nu de tijd krijg om ook thuis eens goed orde op zaken te krijgen, maar ja.. het voelt wel rot en kan het ook niet goed uitleggen.

Niemand verwacht van mij zoiets, ikzelf dus ook niet.

Kunt u me een tip geven hierover?
(Publicatiewens) Anoniem.

Voor Gratis een vraag stellen aan Ger Broeder, ga naar  Stel een vraag

Alle Gestelde vragen zijn met toestemming van de hulpvrager geplaatst

08410811

Mijn vrouw zit in een zware depressie waarin ze haar afvraagt of dit leven wat ze op het moment lijdt wel is wat ze wilt.

Ze heeft pas een miskraam gehad maar verteld mij ook dat de liefde die ze voor mij voelt niet meer zo groot is als voorheen. We zijn nu 2 jaar getrouwd en hebben hiervoor 5 jaar samen gewoond. Mijn vrouw is een weegschaal geboren op XX-XX-XX. Ik zelf ben een kreeft geboren op XX-XX-XX.

Deze depressie gaat zover dat ze wilt gaan scheiden. Als ik aan haar vraag waarom, dan zegt ze alleen dat dit een gevoel is en zegt ze ook met nadruk, dat het niet aan mij licht. Op het moment voel ik me verraden en misbruikt, juist omdat het niet aan mezelf ligt. Hierdoor weet ik ook niet hoe ik eraan kan helpen om haar op andere gedachten te brengen. Wat ze volgens mij wilt, is op haar eigen benen staan, en dan carrière maken Ik begrijp alleen niet waarom ik hier geen deel van kan uitmaken. Ik hou nog heel erg veel van haar en daarom doet dit heel erg veel pijn.

Ik weet eigenlijk niet wat ik moet doen, zouden jullie mij hierbij kunnen helpen??

Groetjes, (Publicatiewens) H.

Voor Gratis een vraag stellen aan Ger Broeder, ga naar  Stel een vraag

Alle Gestelde vragen zijn met toestemming van de hulpvrager geplaatst

11101907

Hallo.

Dank je wel voor het snelle bericht.

Wat betreft: X weer naar school laten gaan, dat hebben wij vorig jaar juni al losgelaten. Wij zien in dat X zijn woonomgeving als veilig ervaart, hoewel hij wel steeds roept dat hij z.s.m. het huis wil verlaten en op zichzelf wil gaan wonen. Maar in zijn hart blijft hij liever bij ons en zoekt nog steeds naar een stuk veiligheid binnen het gezin. X communiceert weinig, alleen als wij samen zijn wil hij nog wel eens wat vertellen. Als ik vraag hoe hij zijn toekomst ziet, weet hij dat niet. Hij zegt alleen geen zin hebben om te werken. Waarop ik hem vertel dat dat toch beter is, daar hij anders depressief wordt. Ook heb ik hem voorgesteld om misschien eens in de kibboets te gaan werken of iets dergelijks, dan komt hij met andere mensen en culturen in aanraking.

Dat wil hij ook niet. X heeft op de LOM school gezeten, daar ging het aanvankelijk goed. Maar zodra hij op de middelbare VBO kwam is het misgegaan. Het 1e jaar is hij dan ook blijven zitten met de mededeling dat hij beter van school kon gaan en een andere school kon zoeken. Vervolgens ben ik naar de leerplicht ambtenaar gestapt, er werd mij daar uitgelegd, dat zij hem niet van school konden sturen, nadat hij pas 1 keer is blijven zitten. De school heeft toen zijn woorden ingetrokken en hij mocht blijven. Waarop X vertelde dat als hij toch niet echt welkom was hij liever naar een andere school ging.

Dat was in Haarlem, waar hij eigenlijk niemand kende. Toen hij was blijven zitten is hij de 1e twee weken behoorlijk depressief geweest en zat de meeste tijd op zijn kamer. Dat zelfde jaar in september hadden mijn man huwelijksproblemen en hadden zowat uit elkaar gegaan. Dit weet X ook, toen hij dit hoorde begon hij te huilen en vroeg of wij het alsjeblieft nog wilde proberen. Wij hebben het toen opnieuw geprobeerd en het is zowaar nog gelukt ook. X werd steeds stiller en moeilijker. Ik heb er verschillende keren met hem over gepraat. Over het feit dat het niet zijn schuld is dat zijn vader en moeder moeilijkheden hadden en of hij daar misschien nog meer zat. Hij vertelde mij dat dit niet zo was.

Ik probeer regelmatig met hem te praten waar hij mee zit en hoe hij het leven/toekomst ziet, maar er komt weinig uit. 2 Weken geleden heb ik hem gevraagd of hij misschien niet op jongens viel, en als dat zo was, dat zijn vader en moeder daar geen moeite mee zou hebben, als hij maar gelukkig is. Waarop hij wat begon te lachen. Hij ging aan de keukentafel zitten en ik had het gevoel dat als ik doorging met praten hij hier wel op in zou gaan. Maar opdat moment kwam een vriend van hem binnen en ging hij daar mee weg.

Ik ben hier nog verder niet op ingegaan omdat je bij X het juiste moment moet kiezen en die is er naar mijn gevoel nog niet geweest. Hij gaat trouwens niet trouw bij zijn eigen oma op bezoek, het is een oma van een vriend waar hij vrijdag s”avonds op past. Omdat deze oma bij een vrijgezelle oom in woont en deze graag op vrijdagavond wil gaan stappen. Zijn familie, inclusief opa en oma van vaders kant heeft hij weinig contact meer alleen met verjaardagen en de feestdagen komt hij daar en dat doet hij uit zichzelf.

Dat hij daar verder niet komt ligt niet aan hem, maar aan mijn schoonfamilie, die zijn altijd met zichzelf bezig en komen hier ook zelden. Oma en familie aan mijn kant wonen in het Westland en dat is aardig ver weg, hoewel oma en mijn zus regelmatig hier komen, ziet hij ze dus wel en ook met verjaardagen en feestdagen gaat hij mee zonder tegenstribbelen.

Dus aan de kant van familie heeft hij eigenlijk weinig gehad, hoewel dat eigenlijk wel beter geweest was voor zijn opvoeding. Ik ben echt bang dat hij steeds depressiever zal gaan worden en eerlijk gezegd ben ik bang dat hij zich in de toekomst wat aan zal doen. Deze week had ik een nachtmerrie, ik zag X als een zombie (eigenlijk halfdood) door het huis heen lopen, hij keek in de spiegel en zag zich zelf, waarop hij behoorlijk schrok en heel boos werd, kwaad liep hij de deur uit en ik kon hem niet bereiken, hij wilde niet praten.

Toen was de droom afgelopen. Heel eng. Ik heb jaren eerder zo”n droom gehad over mijn vader, die is kort daarna gestorven. Ik hoop toch echt dat mijn droom met X niet zo afloopt.

Natuurlijk mag u mij tutoyeren, graag zelfs.

(Publicatiewens) Anoniem.

Voor Gratis een vraag stellen aan Ger Broeder, ga naar  Stel een vraag

Alle Gestelde vragen zijn met toestemming van de hulpvrager geplaatst

08402408

Ik ben al een paar jaren niet in goede geestelijke conditie.

Het gaat met ups en downs. Ik slik nu prozac en ik heb in mijn leven een aantal stappen gemaakt. Ik werk niet op dit moment, ben gescheiden van mijn man die ik al 19 jaren ken. Ik heb een relatie met een hele lieve jongen. Ik heb 2 kinderen die bij hun vader wonen en waar ik nog veel kom en ook gewoon blijf overnachten.

Ik twijfel over al die stappen in mijn leven. Het heeft me geen rust gebracht. Ik heb het gevoel dat ik vecht, maar niks bereik. Ik weet het niet meer en denk vaak dat ik het leven niet meer waard vind om te leven.

Wat kan ik nog doen om duidelijkheid voor mezelf te krijgen?

(Publicatiewens) Anoniem.

Voor Gratis een vraag stellen aan Ger Broeder, ga naar  Stel een vraag