Als ik mensen vraag om mij in enkele woorden te beschrijven hoor ik vaak iets in de trend van:

Je bent grenzeloos

Ik ben nogal gezegend met veel eigenschappen waarmee ik bepaalde uitdagingen niet uit de weg ga maar mezelf onderdompel in allerlei toeters en bellen om het geheel universeel te ervaren en te leren. Dit heeft dan tot gevolg dat ik blijkbaar iets Was of Ben.

In deze blog een beschrijving van een deel van mij waarin ik gezegend was om de activiteiten als (zogenaamd) Persfotograaf te kunnen en mogen uitoefenen.

Hoe het begon

Al vanaf mijn kinderjaren interesseerde ik mij erg voor alles wat te maken had met beeld. Al vroeg wist ik dat ontvangen en gesproken woorden mij niet zoveel zeggen. Ze kunnen de werkelijkheid behoorlijk vertroebelen.

Blijkbaar had ik op jonge leeftijd al snel door dat hetgeen je lichamelijk hoort, ziet, ruikt, of voelt nogal bejhoorlijk kan verschillen met de schijbare werkelijkheid.

Ik zocht naar alternatieven en kon niet beseffen dat vastgelegde beelden later voor mij belangrijker zouden worden dan ik had gedacht.

Vanaf mijn negende levensjaar ontdekte ik dat ik met het maken van een foto voor mezelf een bepaalde situatie en gevoel kon vastleggen. Achteraf bij het bekijken van een foto hoefde ik dan niet de woorden te zoeken maar ontving ik meteen het gevoel wat ik had toen ik de foto maakte.

Welta Penti I

Mijn eerste foto’s maakte ik als 9 jarige met het fototoestel Welta Penti 1 uit 1963 van mijn ouders. Helaas moest je in die tijd gigantisch lang wachten om te kunnen zien hoe de foto was geworden. In de jaren zoals 1960 – 1970 moest een fotorolletje namelijk ook nog eerst vol zijn en daarna moest het ontwikkeld en afgedrukt worden. Als je pech had kon tussen het nemen en bekijken van een foto wel 6 maanden zitten.

Kodak Six-20 Target Hawk-Eye

In de periode 1960 – 1970 mocht ik ook nog de oude Kodak Six-20 Target Hawk-Eye van mijn ouders in bruikleen nemen. Een camera welliswaar uit de jaren 1933. Dat was echt een nogal heel eenvoudig toestel waar grote Kodak (V)620 fotorollen ingingen.

Je hoefde alleen maar te richten door de zoeker en een hendeltje over te halen. Geen verdere instellingen. Hoe simpel kan het zijn.

Maar ook deze camera had helaas ouderdomsgebreken waarbij mijn eerste foto’s met deze camera niet bepaald veelzeggend waren omdat de zoeker spiegeltjes stuk waren.

Toen ik later beide camera’s cadeau kreeg moest ik dus eerst bij de Kodak Six-20 Target Hawk-Eye de 2 spiegeltjes in de 2 zoekers vervangen. Die waren aangetast door vocht waardoor je geen goed zoeker-beeld meer had.

Zenith E

Met mijn krantenwijk klus waar ik iets geld mee verdiende kon ik na lang sparen uiteindelijk mijn eerste echte nieuwe fotocamera kopen. Ik had niet veel geld dus werd het een Zenith E.

Met dit toestel heb ik jaren gefotografeerd. Het had voor mij de volgende extra belangrijke eigenschappen:

• Een mechanische zelfontspanner.
• Ik kon er een flitser opschuiven.

Deze camera heb ik ook veel gebruikt in mijn Militaire Dienstplicht vanaf 1977. Daar komen nogal veel onzinnige aspecten voor je oog.

Deze camera vertoonde op zijn laatst echter een gebrek in het sluitergordijn waardoor soms de foto een zwarte streep aan de zijkant had.

Canon A1

Tijdens een van de zovele oefeningen in de Militaire Dienstplicht kreeg ik wat pijn in mijn voet tijdens het naar beneden springen vanaf een hoogte van 4 meter met een munitiekist.

Na nog verder 30 ellendige kilometers gelopen te hebben kwam ik terug in de kazerne en had ik nog steeds pijn en zei de dokter dat ik maar naar het Ziekenhuis moest gaan.

Ik werd met zo’n rode kruis Jeep naar het dichtsbijzinde Ziekenhuis gebracht alwaar ik dus lopend binnenkwam.

Daar werd geconstateerd dat ik een botbreuk had in mijn middenvoetsbeentje en werd ik ter plekke meteen in een rolstoel gesmeten en werd mijn been gegipst.

Daar kun je toch niet op lopen, jongen ..

Terug in de kazerne liep ik dus met krukken en een gipsbeen. Nederlands hoop in bange dagen.

Men heeft mij als Gekke Henkie nog geprobeerd typwerk te laten doen maar dat pikte ik niet en ik ging rechtstreeks naar de kazerne commandant om verhaal te halen.

De commandant zag wel in dat er met mij geen oorlog te winnen was en dus werd ik als gehandicapte helemaal naar huis gebracht in (weer) een Militaire Jeep met zo’n rood kruis erop.

Het was klaarblijkelijk einde Diensttijd voor mij. Ik hoefde nooit meer terug te komen maar moest nog wel even ondertekenen dat ik het grote rijk niet aansprakelijk zou stellen. Had ik rijk kunnen worden? Tja …

Daar zat ik dan thuis als ontaarde soldaat. Dat was voor mij het perfecte moment om nu eindelijk eens een goede camera te gaan kopen waar ik jaren mee door kon.

Ik herinner me de bijzonderheid dat de camera een batterij had om elektronische gegevens in de zoeker te tonen. Deze camera was volgens mij in die tijd het neusje van de zalm.

Vanaf het moment dat ik weer enigszins zonder krukken door het leven kon ging ik op stap op mijn Vespa 150 PX Motor Scooter die ik in een fluorescerende brandweer kleur had gespoten. Op de Scooter had ik in grote letters de tekst Fotograaf – 053-772277 gezet.

Perskaart

Omdat ik in het grensgebied Nederland – Duitsland actief was had ik een Perskaart bij Foto Presse Agentur – Ingrid Emrich geregeld.

Met die Perskaart had ik overal gratis toegang zoals bij Sportwedstrijden, Voetbalstadions en allerlei andere activiteiten waar ik verslag van kon doen. Ik heb nogal wat kilometertjes gemaakt in die tijd.

De foto’s stuurde ik op naar allerlei nieuwsredacties.

Ik had nogal een bepaalde interesse voor Aktie. Zo ging ik dan vaak op ongeoorloofde plekken zitten totdat ik werd weggestuurd. Hierboven is een mooi voorbeeld waarbij ik dus onder het basketbalnet ben gaan zitten. Springende basketballers die dan op je camera belanden. Maar het geeft wel perfecte plaatjes.

Ik experimenteerde veel met foto’s. Zo nam ik wel honderd foto’s van dezelfde stoel om te kijken hoe de schaduw viel bij bepaalde instellingen en flitsers. Ook panorama foto’s hadden mijn interesse. Dus 30 foto’s horizontaal aan elkaar plakken.

Ik heb wat afgesjouwd met zere dure apparatuur op nogal onveilige plekken. Ooit hebben ze me in Portugal bij de luchthaven wel eens geprobeerd te beroven en werd er een mes getrokken. Op de een of andere manier wist ik dan toch wel weer mijn opponenten te overtuigen om de eigendommen niet van eigenaar te laten verwisselen. Blijkbaar had ik iets geleerd binnen Militaire Dienst.

In mijn verleden heb ik uiteraard duizenden en duizenden foto’s gemaakt. En als ik alles online zou zetten heb ik nogal wat Gigabytes nodig.

Met deze laatste foto wil ik mijn introductie beëindigen. Er zijn er qua ervaringen teveel om op te noemen.

Meer info

• Wikipedia.org – 620 Film.
• Camerapedia.fandom.com – Welta Penti I.
• Camera-wiki.org (http) – Kodak Six-20 Target Hawk-Eye.
• Wikipedia.org – Kodak Brownie.