Houzo?

Zestien jaar klinkt lang, maar zeker niet als je weet dat tijd niet bestaat. Deze overtuiging maakt dit bericht wel duidelijk, zo hoop ik.

Soms kom je in je leven bijzondere mensen tegen. Zeg maar van die mensen waarbij je denkt er wordt hier iets bij mij geraakt. Vaak is het dan allereerst onduidelijk wat dat raak gevoel is.

In mijn flits in dit universum ben ik tot nu toe veel bijzondere mensen tegen gekomen waarbij beide partijen dan moeite doen om dat gevoel een vorm te geven tot iets.

Dat iets kan van alles zijn. Een overeenkomst, referentie-kader, liefde, samen(zijn), (h)erkenning, hobby, uitdaging of overtuiging.

Omdat ik nogal gevoelig ben en snel -iets- opvang kan dat iets dan ook in eerste instantie een onbeduidende passant zijn.

Zie als voorbeeld mijn gedicht De Wandelaar.

Zo vaak passeer ik mijn eigen gevoelens die eigenlijk meteen beantwoord zouden moeten worden. En inderdaad, zo vaak kun je beter van het moment genieten zoals het was en voorbij kwam. Een moment van bezinning.

Mijn visie is dat het niet gaat om de verpakking, maar om de inhoud zoals op bovenstaande foto die ik mei – juni 2003 heb genomen op het Griekse eiland Ipiros. Wat is de verpakking en wat is de inhoud? Het busje of de vaten of het geheel. Zeg nou zelf. Deze vaten lijken een geheel te vormen met het busje. Is het busje de verpakking? Het doel heiligt de middelen?

Even weer terug naar dat iets. Ook kan dat iets een gevoel zijn waar je iets mee wilt doen, maar waarbij het op dat moment niet zo verstandig is om er op dat moment iets mee te doen. Soms moeten referenties helder, duidelijk en integer blijven. Als voorbeeld wil ik hierbij Wik (ofwel Houzo) benoemen. Houzo verkreeg later deze naam en wel als volgt …

Houzo kwam ik ergens tegen in september 2002 als docent. Nu heb ik niet veel op met docenten. Maar dat ligt meer aan mij omdat ik meer van het zelf leren in de praktijk houd, dan dat mij iets wordt voorgekauwd wat ik dan maar als waarheid (tijdelijk) moet aannemen. Maar uiteraard ontkom en ontkwam ik in het verleden niet aan (zogenaamd) vastgestelde feiten om maar enigszins van kruipen naar lopen mezelf te kunnen ontwikkelen. Eerlijk is eerlijk.

Soms moet je gewoonweg dingen aannemen en niet alles relativeren. Daarnaast … als al die tigtal onderwijzers en docenten in het verleden geen moeite voor mij hadden gedaan, was er nu geen letter geschreven. Dus ze zijn absoluut geprezen.

Vanaf het moment dat ik van Houzo les kreeg had ik meteen het gevoel van (h)erkenning. Eindelijk eens iemand die naast de nodige noodzakelijke lesstof ook vraagtekens stelde bij alle (on)zin van het leven.

Want zeg nou zelf … Is het huidige leven nou bepaald vaststaand in alle vormen? Nee dus. Elke dag wordt wetenschap (en dus vastgestelde feiten) in kleine of grote details ontkracht door nieuwe ontdekkingen. Hoezo vastgesteld? Hoezo dit? Hoezo dat? En ziedaar de geboorte van … Houzo.

Hoezo? werd Houzo?

Het was, het mocht, het werd en het is.

Ik was destijds niet zo afhankelijk van de soms saaie te verorberen lesstof omdat ik al andere opleidingen had gevolgd met dezelfde lesstof. Ik kon dus eigenlijk mediterend de les genieten. Een heerlijke tijd. In de lessen van Houzo werd pas mijn belangstelling gewekt als er flink gerelativeerd werd en mede leerlingen hier zichtbaar moeite mee hadden. Zo’n leerling wil dan graag: ja of nee en niet misschien of soms.

Want dat geeft duidelijkheid. Dat geeft een goed cijfer. Aan misschien hebben we niets en zeker niet bij multiple choice toetsen.

Laat nou mijn relativeren de basis zijn voor mijn visie dat lang-kort, groot-klein, hoog-laag, licht-donker en zelfs wijsheid etc. niet bestaat. Dat alle zogenaamde (zelfs wetenschappelijk vastgestelde) gegevens in mijn visie niet onherroepelijk zijn.

Voor mij was deze relativering(s) noodzaak zo klaar als een klontje. Voor anderen niet. Menig identiteitscrisis heeft in die lessen een betekenis gekregen qua term maar ook qua eigen identiteit. En hoe raar het ook klinkt.

Waar we voor werden opgeleid had alles te maken met ken uzelf zodat u ook anderen kunt helpen in hun identiteit, denkbeelden en crisis. Voor mij waren die lessen dan ook (als ondertoon) totaal logisch en perfect afgestemd op het uiteindelijke doel.

Stel iemand zegt:

Ik zie de hele dag Napoleon voorbij lopen en hij praat met me.

Wie ben ik dan om te zeggen. Dat kan niet.

Het mag dan ook niet verwonderlijk genoemd worden dat ik door het besef van de wisselwerking tussen feiten en relativering met gemak vaak tienen haalde bij toetsen waardoor mijn bijnaam GerTien werd. Dat is in het (zogenaamde) verre verleden wel eens anders geweest. Toen was mijn bijnaam: GerEen. Gelukkig, aldoende leert men. Ieder zijn vermaak moet je maar denken. Maar nu even terug naar de moraal van het verhaal.

Afgelopen 23 april 2019 dacht ik. Laat ik eens een mailtje sturen naar Houzo. Waarom ik dat mailtje stuurde weet ik niet. Soms doe ik wat ik voel zonder dit teveel woorden te geven.

Ik dacht:

Eens kijken of hij nog weet wie ik ben als ik hem wat raadseltjes geef.

En wat denk je? Houzo slaagde (bijna) meteen voor de raadseltest. Had ik dit anders verwacht?

Nu zestien jaar later hebben we contact alsof het nooit anders is geweest. Een waarlijk feit wat we allebei koesteren zo lang als we dit allebei nog kunnen en willen.

En ik zeg altijd:

Geniet van vandaag, morgen is het voorbij.

En dat kan met alles zo zijn. Zelfs met kennissen en vriend(inn)en. Al dan niet (on)begrepen.

En zo kwam ik in navolging van deze feiten vandaag een bericht op de website van Hoezo tegen, te weten WiksWegen.nl. Zie: Houzo?

Ik zou zeggen … lees het en zie de overeenkomst van hetgeen ik hierboven omschrijf. Het zijn weliswaar destijds mijn cadeau gegeven woorden maar geschreven vanuit Houzo zijn lessen des levens en door mij voorspellend gemeend.

Zestien jaar later van iets naar dit. Alsof tijd niet bestaat. Nou inderdaad. Tijd bestaat niet. Als we onze gevoelens “vorm” geven in welke mate dan ook, of zelfs uitstellen (omdat tijd niet bestaat) krijgt het alsnog vorm in het verleden of heden. Al was het alleen maar in ons bewustzijn. De vorm vindt zich vanzelf. Want besef ook … vormen bestaan alleen in onze gedachten.

Wil je echt leren relativeren? Lees dan ook even alle andere 5790 (en meer) pagina’s op zijn website. Hij schrijft dagelijks een nieuw epistel en laat zich door niets ophouden. Bij wijze van wijsheid blogt hij zelfs voor en na de operatietafel. Soms met leuke en mooie foto’s. Er zitten echte pareltjes tussen. Een aanrader.

Laat me hieronder (via een reactie) ook even weten wat je ervan vindt. Hoe ga jij om met relativeren? Waar liggen je grenzen? Wat geeft het je?

Ik ben er erg benieuwd naar